مىبينيم كه در قضيّه‌اى كاملًا مشابه كه دربارهء يكى ديگر از صحابه رخ داده است ، ابوبكر سخن آن صحابى را مىپذيرد و او را تصديق مىكند و به سخنش ترتيب اثر مىدهد ؛ در حالى كه به سخن حضرت زهرا عليها السلام وقعى نمىنهد ؟ ! بُخارى و مُسلم از جابر بن عبداللَّه انصارى روايت كرده‌اند كه هنگامى كه اموال بحرين را نزد ابوبكر آوردند ، جابر نزد او بود و به او گفت : رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله به من فرموده بود : هر گاه اموال بحرين بيايد ، مقدارى از آن را به تو مىبخشم . ابوبكر به جابر گفت : برو هر اندازه كه پيامبر به تو وعده داده بود ، بردار « 1 » . آرى ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله در قيد حيات نيست ، جابر ادّعا مىكند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله به او وعده داده است كه : « اگر اموال بحرين بيايد ، فلان مقدار به تو مىدهم » . حال كه اموال بحرين رسيده است ، ابوبكر جانشين رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله شده است ؛ و فقط با شنيدن ادّعاى جابر ، سخن او را تصديق مىكند ، به گفتهء او ترتيب اثر مىدهد و مقدارى را كه ادّعا مىكند ، به او مىپردازد .

--> ( 1 ) صحيح بُخارى : 3 / 58 ، صحيح مُسلم : 7 / 75 .